هزار لبّ لباب

در کلام علی ^(ع)، غایت مطلقۀ هر اندیشه واحساسی ، حضور دارد و نقد است:

 غایت هر حکمتی ، غایت هر ظنّی ،غایت هر یقینی ،غایت هر ایمان و کفر و نفاقی ،غایت هر زهد و انزوا و اجتماعی ، غایت علم ودین و غایت کل عالم هستی و غایت انسان .

وقتی می گوید که

” من خدای نادیده را هرگز نپرستیده ام و در هر آنچه که می بینم جز خدا نمی بینم.”

یک بت پرستی کامل و جهانشمول قابل استنباط است بی هیچ تردیدی ، و هیچ بشری قبل و بعد او ، چنین ادعائی نکرده است حتیّ به تفنّن و شعر .

از صفحه 7 کتاب هزار لب لباب،اثر استادخانجانی