خداشناسی عرفانی

خدا کیست؟

خدا چیست؟

جواب به این سئوالِ بسیار اساسی در بدو امر بسیار آسان و بدیهی به نظر رسیده و همه می پندارند که جوابی بلکه جوابهائی بسیار متقن و مستدل در این رابطه دارند.

امّا واقع مطلب این است که هر چه به این سئوال به طور جدّی تر و عمیق تر پرداخته شود به پاسخهائی منتهی می گردد که ما آن را تحت عنوان “خدای بایستی و خدای جهل” مطرح می نمائیم

========

خدای هر کسی همان چشمی است که ناظر بر خود اوست یعنی خود – آیی اوست . این آی ِ خود در فاصلۀ از آسمان تا زمین و تا اعماق ذات خود دارای قلمرو نظارت بر خود است .

و هر چه که به خود انسان نزدیکتر باشد این میزان تقرّب انسان بخداست و میزان ایمان او .

خدای آسمان ، خدای کافران است. خدای روی زمین ، خدای مؤمنان است و خدای ذات هم خدای عارفان و اولیای اوست . ص 19

گفته می شود که خداوند از روی کرم و محبّت و عشق خود انسان را آفرید و گاه گفته می شود از فرط تنهائی انسان را آفرید .

و اینها عاشقانه ترین بیان علّت خلقت است که نیاز خدا به خلقت را بسیار لطیف می کند ولی اتفاقاً بسیار شاقّه و ناممکن هم می سازد . در معارف اسلامی داریم که خداوند انسان را آفرید تا او را بشناسد و بپرستد . آیا این نیاز نیست ؟ ص16

===============

“من عرفه نفسه فقد عرفه ربّه” : هرکه خود را شناخت براستی که ربّش را شناخت . در اینجا متأسفانه در اکثر ترجمه ها “رب” بمعنای خداوند خالق آمده که غلط است . فقط ربّ اولیای خدا همان خود خداوند است و ربّ مؤمنان همانا این اولیای الهی و عرفا هستند که خود را شناخته اند و در غایت این معرفت به پروردگار خود رسیده اند . ص32